در سال ۱۸۳۸ به منظور ساخت قالب هایی برای چاپ نوع منقول، مردم تجهیزات ریخته گری مرگ را اختراع کردند. اولین حق ثبت اختراع مربوط به ریخته گری die در سال ۱۸۴۹ صادر شد که یک ماشین کوچک و دستی بود که برای تولید نوع چاپ پرس استفاده می شد.
در سال ۱۸۸۵ اتو ادغام کننده لینوتیپ را اختراع کرد، ماشینی که قادر به مرگ ریخته گری یک خط کامل از متن به یک نوع واحد بود، که نوآوری بی سابقه ای را برای دنیای چاپ به ارمغان آورد. پس از اینکه صنعت چاپ وارد صنعتی شدن در مقیاس بزرگ شد، نوع سنتی دست پرس جایگزین دی ریخته گری شده است. در حدود سال ۱۹۰۰، تایپ استینگ ریخته گری وارد بازار شد که فناوری اتوماسیون صنعت چاپ را بیشتر بهبود بخشید. بنابراین گاهی بیش از ده دستگاه ریخته گری مرگ در دفتر روزنامه دیده می شود. با ادامه رشد محصولات مصرفی، اختراعات اتو کاربردهای بیشتر و بیشتری پیدا می کنند. می توان از ریخته گری die برای ساخت قطعات و قطعات به مقدار زیاد استفاده کرد. در سال ۱۹۶۶ جنرال داینامیک فرایند ریخته گری با سرعت بالا die را اختراع کرد که گاهی از آن به عنوان ریخته گری دابل پانچ die می نامند.
